کتاب تولدی دوباره

مستانه به خلوت خود پناه برد کتاب را باز کرد و به آن نگاهی انداخت. احساس خوبی داشت. قبلا فکر می‌کرد حسین از او متنفر است و بدش میآید اما این هدیه به او نشان داد اشتباه کرده است. به نوعی احساس ارزشمندی رسیده بود. خوشحال بود که حسین او را اهل فکر و روشنفکر می داند و به خودش می بالید. تصمیم گرفت کتاب را بدون غرض و قضاوت بخواند و درباره‌ی آن فکر کند.
در انتهای شب، بار دیگر‌ جمله‌ای را که حسین در آغاز کتاب برای او نوشته بود دوباره خواند:
به بندگان من بشارت بده
به کسانی که سخنان را می شنوند
و بهترین آن را انتخاب می کنند. ( زمر/ قرآن)